Strona zaprojektowana
jak przestrzeń.

Elementy strony mają masę, tarcie i grawitację: spadają, obijają się i układają na ekranie jak przedmioty na stole. Interfejs przestaje być obrazkiem, zaczyna być materią.

Płaski rzut wnętrza rozkwita w trójwymiarowy model w miarę scrollowania. Przejście ze szkicu do gotowej przestrzeni dzieje się na jednym ekranie.

Każdy obrót kółka myszki to krok w głąb wnętrza: kamera płynie między detalami i odsłania kolejne pomieszczenia. Zwiedzanie zamiast przeglądania.

Wybierasz len, beton albo marmur, a strona w czasie rzeczywistym zmienia tonację i nastrój. Dobór faktur niemal pod palcami.

Suwak przenika między fotorealistycznym renderem a czystą strukturą CAD. Widać nie tylko efekt, ale i warsztat.

Igła kompasu śledzi ruch kursora i wskazuje kolejne wartości studia. Sekcja o filozofii pracy dostaje żywy, przestrzenny charakter.

Litery w skali makro suną przez ekran przy scrollu, a kursor skanuje je z pełnej bryły w techniczną siatkę. Nagłówek staje się instalacją.

Przy scrollu warstwy tekstu i zdjęć lekko się rozszczepiają, jakby patrzeć na projekt przez pryzmat. Strona ma głębię zamiast płaszczyzny.

Kliknięcie rozbija centralną bryłę na satelity, z których każdy jest punktem nawigacji. Menu zachowuje się jak mały układ planetarny.

Kursor zostawia na stronie delikatne kręgi jak fale akustyczne, a napotkane wnętrza odpowiadają zmianą głębi ostrości. Przestrzeń, którą się czuje.